Dr med. Ryke Geerd Hamer

Dr. med. Ryke Geerd Hamer
Dr. med. Ryke Geerd Hamer

Dr med. Ryke Geerd Hamer urodził się w roku 1935 i wychował we Fryzlandii (półn. Niemcy). Zdał egzamin maturalny w wieku 18 lat i w 1954 roku rozpoczął studia początkowo medyczne, a później teologiczne na Uniwersytecie w Tübingen, gdzie poznał również swoją przyszłą małżonkę, Sigrid Oldenburg, studentkę medycyny. Młoda rodzina powiększyła się o córkę i syna Dirka, który odegrał szczególną rolę w życiu ojca. W wieku 24 lat Ryke Geerd Hamer składa w Marburgu państwowy egzamin lekarski. Dwa lata później, po odbyciu stażu, uzyskuje aprobacje lekarską i tytuł doktor medycyny. Przez następne kilka lat pracuje w klinikach uniwersyteckich w Tübingen i w Heidelbergu, żeby wreszcie w roku 1972 uzyskać specjalizację w zakresie interny.
Przez pewien czas prowadził wtedy również wraz ze swoją żoną, dr Sigrid Hamer, wspólny gabinet lekarski. Pielęgnował już wtedy pewne szczególne hobby, zajmował się wynalazczością. Do jego osiągnięć należą m.in. specjalny skalpel Hamera dla chirurgii plastycznej, który jest dwudziestokrotnie bardziej ostry od żyletki, specjalna piła do przecinania kości, również z przeznaczeniem dla chirurgii plastycznej, albo leżanka dla masażu, dopasowująca się do konturów ciała i aparat do diagnostyki osocza.
Do sierpnia 1978 roku w ustabilizowanym życiu rodziny Hamerów, poza przyjściem na świat drugiego syna i drugiej córki, nie wydarzyło się nic szczególnego. Rano, 18. sierpnia 1978 roku wydarzyła się tragedia. Tego dnia, o trzeciej nad ranem, syn doktora Hamera, Dirk, spiący niczego nie przeczuwając na jachcie u wybrzeży wyspy Cavallo, został postrzelony w napadzie szału przez włoskiego księcia V.E. od Savoyen. Po prawie czteromiesięcznej walce Dirka ze śmiercią, mimo pielęgnowania go przez ojca w dzień i w nocy, zmarł on 7. grudnia. W następstwie tego wydarzenia doktor Hamer przeżył, czego był świadomy trzy lata później, konflikt typu „utraty”, który objawił się wytworzeniem nowotworu jądra. Doktor Hamer nazwał później szok, który przeżył w momencie utraty syna, „Zespołem Dirka Hamera”, który jest biologicznym szokiem konfliktowym, który dotyka nas zupełnie nieoczekiwanie, kiedy nie jesteśmy na takie doznanie przygotowani. 
W następstwie tego przeżycia doktor Hamer zachorował na raka jądra. Wówczas, t.j. w 1978 roku doktor Hamer podejrzewał,  że zachorowanie to powiązane jest z jego przeżyciem, ale nie wiedział wtedy jeszcze, że odkryte później Żelazne Reguły Raka staną się głównym odkryciem dla całej medycyny. W październiku 1981 roku ogłasza on zasady swojego odkrycia w formie pracy habilitacyjnej na Uniwersytecie w Tübingen. Praca jego miała zasadniczo na celu przeprowadzenie niezwłocznego sprawdzenia słuszności epokowego odkrycia doktora Hamera na znanych u  pacjentów przypadkach i przywrócenie im zdrowia!
Praca doktora Hamera o Zależnościach pomiędzy odczuwaniem i powstawaniem nowotworu zostaje jednak odrzucona,  bez sprawdzenia, jak to się później okazało przed sądem, jej tez na choćby jednym jedynym przypadku chorobowym. W ten sposób powstała groteskowa sytuacja, że jakiś Uniwersytet  wzbrania się weryfikacji pracy habilitacyjnej.
Po śmierci syna doktor Hamer i jego rodzina są nieustannie nękani przez adwokatów, agentów, detektywów i innych wysłanników Domu Savoyen. 
Przez kilka następnych lat doktor Hamer próbuje wielokrotnie stworzyć szpital, albo zakład leczniczy o podobnym charakterze, aby móc zastosować swoje odkrycia dla dobra cierpiących pacjentów. Jego próby zostają jednak zablokowane przez ukartowane akcje jego przeciwników.
W roku 1985 umiera pani doktor Hamer, w wyniku żałości po stracie syna i w następstwie nieustannego terroru ze strony rodziny od Savoyen.

Punkt kulminacyjny nagonki na doktora Hamera następuje w roku 1986, kiedy zostaje wszczęte przez Izbę Lekarskę w Koblencji postępowanie, mające za cel odebrane doktorowi Hamerowi prawa  wykonywania zawodu z powodu „niewyrzeczenia się Żelaznych Reguł Raka” i „nienawrócenia się na zasady medycyny akademickiej”, co też zostaje postanowione. Wyrok ten, obłożony dodatkowo zakazem odwoływania się, zostaje ponownie orzeczony w roku 1990 po jednym, jedynym posiedzeniu sądu. 
Od roku 1986 doktor Hamer zostaje więc pozbawiony  możliwości choćby rozmowy z pacjentami. Przewodniczący zespołu sędziowskiego Sądu Krajowego w Kolonii poradził mu, żeby przekwalifikował się (w wieku 57 lat) i poszukał sobie zawodu, który nie ma nic wspólnego z medycyną. Poprzez to zakazano doktorowi Hamerowi prowadzenie jakiejkolwiek działalności naukowej.
Nie posiadając wystarczających środków finansowych, bez sekretariatu, nie mówiąc o innych współpracownikach, doktor Hamer musiał do swojej pracy badawczej sam żmudnie zbierać materiał naukowy, n.p. prosząc kolegów lekarzy o wypożyczenie tomogramów komputerowych. W obliczu tych trudności jest więc zrozumiałe, że niektóre przypadki chorobowe nie zostały przebadane tak wszechstronnie, jak doktor Hamer uważał za celowe i potrzebne. Gdyby posiadał wtedy klinikę i pewne minimum środków, to zaszedłby o wiele dalej...
W roku 1986 Sąd nakazał wyrokiem Uniwersytetowi w Tübingen przeprowadzenie do końca postępowania habilitacyjnego. Nic takiego się jednak nie stało aż do roku 1994. Dnia 3. stycznia tegoż roku zostaje wykonany wyrok sądu w sprawie wznowienia postępowania habilitacyjnego przeciwko Uniwersytetowi w Tübingen (wydarzenie osobliwe w całej historii uniwersyteckiej).  Po 13 latach, które upłynęły od złożenia pracy, jest dalej wysoce nieprawdopodobne, żeby Uniwersytet w Tübingen zweryfikował na dowolnym przypadku chorobowym prawa NOWEJ MEDYCYNY. Zostaje więc ogłoszony dnia 22. kwietnia 1994 roku orzeczenie: „Przeprowadzenie weryfikacji w ramach postępowania habilitacyjnego nie jest przewidziane” (czytelnika, który zechciałby szerzej poinformować się o sposobie prowadzenia postępowania habilitacyjnego odsyłam do dokumentacji wydanej nakładem „Amici di Dirk Verlag”).
W roku 1987 doktor Hamer rozszerzył swój system, na podstawie obserwacji około 10 tysięcy przypadków chorobowych, na cztery prawa biologiczne, którym podlegają wszystkie zachorowania w medycynie. Te cztery prawa biologiczne stanowią ściśle naukowe kryteria, zgodnie z którymi sprawdzenie słuszności praw NOWEJ MEDYCYNY, jak nazywa się ona od tej pory, jest bardzo proste. Różne krajowe i międzynarodowe gremia profesorów i lekarzy sprawdzają jej prawa podczas badania pacjentów i potwierdzają pisemnie ich słuszność.

Chronologiczne zestawienie wydarzeń

1981

Dr Hamer w celu dokładnego zbadania swojej pracy habilitacyjnej składa ją na Uniwersytecie w Tübingen. Uniwersytet wzbrania się przed jej zbadaniem i w tajemniczych okolicznościach ją odrzuca. Praca habilitacyjna jest do dnia dzisiejszego (1998) nie zamknięta, ponieważ oficjalne jej zbadanie do dnia dzisiejszego nie miało miejsca.

- dr Hamer mówi o swoim odkryciu oficjalnie w niemieckiej telewizji ARD

- Dr Hamer otwiera szpitale dla swoich pacjentów. Kilkakrotnie zostają one zamknięte pod wspólnym naciskiem urzędów,sądów,prasy oraz organizacj mających na celu pomoc chorym na raka. Pacjenci zostają dosłownie "wysadzeni" na ulicę. Wszelkie petycje i prośby, ze strony pacjentów,o oficjalne zbadanie Nowej Medycyny pozostają bez odzewu,albo zostają zwrócone z dopiskiem " sprawa wykracza poza kompetencję urzędu".  Dr Hamer jest pilnowany przez Interpol. Tylko bulwarowa prasa donosi o nim sporadycznie i to w bardzo niepoważnej formie.

1986

Uniwersytet w Tübingen, wyrokiem sądowym, zostaje zobowiązany do przeprowadzenia obrony pracy habilitacyjnej. Mimo tego wyroku, zwleka z tym do dnia dzisiejszego 

Prof. Hanno Beck, profesor historii nauk przyrodniczych , którego żona zmarła na raka wskutek tradycyjnej terapii, prowokuje na Uniwersytecie w Bonn (od 25-ciu lat tam naucza) naukową dyskusję dotyczącą pracy doktora Hamera. Początkowo rektor tego Uniwersytetu wydaje pozwolenie na przeprowadzenie takiej dyskusji, jednak następnie wzbrania doktorowi Hamerowi wstęp na Uniwersytet ze słowami: " Ja nie chcę dyskutować".

Wyrok sądowy dotyczący zakazu prawa wykonywania zawodu lekarza z powodu " nie wyparcia się żelaznej reguły raka oraz nie nawrócenia się do medycyny szkolnej" ( cytat z wyroku), bez przedłożenia jakichkolwiek dowodów zaprzeczających jego tezy.

1988

profesor Uniwersytetu dr Birkmeyer oraz dr med. Elisabeth Rozkital rewidują we Wiedniu na podstawie 7 pacjentów i w obecności 5 innych lekarzy "Żelazną Regułę Raka". Rezultat tego badania został ze 100% zgodnością potwierdzony. 14 dni później, wnętrze domu doktora Birkmeyera, zostało totalnie zdewastowane przez nieznanych sprawców.

1989

Podczas zjazdu lekarzy w Monachium zostaje ponownie przeprowadzone badanie dotyczące potwierdzienia słuszności "Żelaznej Reguły Raka" na przykładze nieznanych doktorowi Hamerowi, 27-miu pacjentów. Rezultat: 100% zgodność we wszystkich przypadkach.
Kilkakrotne próby zwabienia oraz umieszczenia doktora Hamera w zakładzie psychiatrycznym pod pozorem paranoji, manii prześladowczej.
Interpelacja dotycząca ponownego rozpatrzenia sprawy sądowej zostaje odrzucona z uzasadnieniem: " Dr Hamer wzbrania się przed badaniem psychiatrycznym".

1990

Powstanie Centrum dla Nowej Medycyny w Austrii ( Burgau).
Podczas konferencji lekarskiej w Namur, 17-stu lekarzy przeprowadza ponownie, na przykładzie nieznanych doktorowi        doktorowi Hamerowi 6 pacjentów, weryfikację dotycząca potwierdzenia słuszności "Żelaznej Reguły Raka". Rezultat: 100% zgodność we wszystkich przypadkach. Policja przesłuchuje chorych (w miejscach ich zamieszkania), szukających pomocy u doktora Hamera, czego celem jest udowodnienie, że dr Hamer udziela porad lekarskich, bez posiadania ważnej aprobacji. To wystarczyłoby na dożywatny zakazu wykonywania zawodu. 
Dr Hamer poddaje się badaniu psychiatrycznemu, które zostaje przeprowadzone przez belgijskiego lekarza -psychiatrę z Uniwersytetu w Louvain . Orzeczenie brzmi: " Jego czyny są konsekwentne i logiczne. Jeżeli domaga się innej diagnostyki oraz innego jak dotychczas sposobu leczenia, to w oparciu o analizy i badania bazujące na historii rozwoju, których podstawowe pojęcia wywodzą się z medycyny szkolnej. Nie stwierdzam u niego żadnych objawów paranoii.
Dr Hamer składa komisji do spraw rozpatrywania petycji przy Europejskim Parlamencie w Luxemburgu dokładnie udokumentowane odwołanie. Do dzisiejszego dnia pozostaje ono bez odpowiedzi.
Konferencja lekarska w Burgau, gdzie dochodzi do zweryfikowania 20 przypadków chorobowych i to w obecności 30-tu lekarzy z różnych krajów. Równiez tym razem rezultatem tego badania jest 100% zgodność z "Żelazną Regułą Raka".

1992

Na polecenie dr Pfitznera z Medycznego fakultetu przy Uniwersytecie w Dusseldorfie dochodzi do zbadania przez szefa Kliniki Dziecięcej z Galsenkirchen - prof. dr Stemmanna oraz poprzez lekarza urzędowego - dr Elke Mühlpfort - 24 pacjentów chorych na raka. Każdy z tych pacjentów ma oprócz raka i białaczki przynajmniej cztery do pięciu poważnych chorób jak np. MS, cukrzyca, alergia, epilepsja, guz mózgu, choroba infekcyjna. Również tym razem weryfikacja ta ma zbadać słuszność "Żelaznej Reguły Raka". Rezultat: " Stwierdzamy, że we wszystkich - bez wyjątku - 24 przypadkach z wieloma obrazami chorobowymi, zostały spełnione biologiczne prawidłowości Nowej Medycyny exakt dla każdej fazy chorobowej we wszystkich 3 płaszczyznach. Prawdopodobieństwo, że prawidłowości Nowej Medycyny pod względem ściśle naukowej weryfikacji zreprodukowania są prawidziwe, trzeba oszacować bardzo wysoko." Uniwersytet w Dusseldorfie nie reaguje do dnia dzisiejszego. W roku 1993 zabroniono prof. Stemmanowi wykonywania działalności psychiatrycznej. Jego oddziałowi został przydzielony inny psychiatra dziecięcy.

1993

Lekarz naczelny, dr Wilibald Stangl, prezydent lekarzy urzędowych w Dolnej Austrii, oskarżony przez pacjenta o nieuwzględnienie "Żelaznej Reguły Raka", bada osobiście na przykładzie 250 przypadków jej słuszność. Rezultat : 100% zgodność. To jest powodem jego pisma do Uniwersytetu w Wiedniu: "Jako przewodniczący naszego naukowego Stowarzyszenia, zwracam się do Pana, Szanowny Panie Dziekanie, z prośbą o prześledzenie tej sprawy przez Uniwersytet i o zweryfikowanie "Żelaznej Reguły Raka". Reakcja: Cała rodzina Stangl była 14 dni telefonicznie terroryzowana. Po czym dr Stangl został telefonicznie wezwany do wycofania swego pisemnego żądania. W przeciwnym wypadku grożono mu pozbawienia go praw wykonywania zawodu. Dr Stangl wycofuje swoją prośbę. W odpowiedzi na to, zarówno cały szereg pacjentów jak i dr Hamer ślą listy do Prezydenta Austrii - dr Klestila. Odpowiezi brak. Prasa donosi, że Prezydent obiecuje zadbanie o to, ażeby do weryfikacji doszło.
Tego samego dnia we Francji zostaje wezwanych około 1000 wykształconych przez dr Hamera i praktykujących według jego zasad lekarzy, do przynależnych im Conseil Medical (Izb lekarskich). Wszystkich ich postawiono przed następującą alternatywą: albo pisemnie zaświadczą, że wyrzekają sie Nowej Medycyny i w przyszłości będą praktykować tylko metody medycyny szkolnej, albo stracą prawo do uprawiania zawodu.
"Club 2" - Audcycja, która została wyświetlona w austriackiej telewizji w listopadzie 1993 roku

1994

Trybunał administracyjny w Mannheimie, mocą wyroku sądowego, skazuje Uniwersytet w Tübingen do zweryfikowania prac doktora Hamera (w tym czasie mija 13 lat odkąd praca habilitacyjna została złożona). Uniwersytet oświadcza, że praca ta jest już za stara i dlatego też przedawniona. Dr Hamer pisze pracę na nowo. Uniwersytet ustala dwóch ekspertów.
Marzec: W dniu ustalonej konferencji lekarskiej, która ma na celu zweryfikowanie pracy habilitacyjnej, zamyka się doktorowi Hamerowi i jego pacjentom drzwi do sali, w której miała znaleźć miejsce weryfikacja. Dr Klippel, jeden z ekspertów musiał w "pilnej sprawie" wyjechać.
Czerwiec: Dziekan Uniwersytetu oświadcza: " że w porządku habilitacyjnym nie jest przewidziane weryfikowanie czy falsyfikowanie danego stanu rzeczy." na jakiej podstawie zostają wobec tego wybierani profesorowie, jeżeli złożone do zweryfikowania prace nie są badane?
Wrzesień: 4 belgijscy lekarze zostają wezwani przed sąd okręgowy, ponieważ praktykują w myśl doktora Hamera. Dwoje z nich, dokładnie w dniu konferencji dotyczącej Nowej Medycyny.

1995/96

Przypadek "Olivii" wzbudza międzynarodowe zainteresowanie. U ośmioletniej Olivii lekarze stwierdzają guz Willmsa. Rodzice dziewczynki odrzucają, proponowaną im przez medycynę szkolą chemoterapię i zwracają się o pomoc do doktora Hamera. Z tego też powodu grozi im utrata praw rodzicielskich, dlatego uciekają z Austrii. Mimo pisemnej obietnicy władz, że bez ich zgody, po powrocie do kraju nie będą podjęte żadne kroki medyczne, Olivia zostaje przymusowo, wbrew woli rodziców, poddana chemoterapii. Prasa wykorzystuje ten przypadek w celu poparcia medycyny szkolnej. We wszystkich doniesieniach Dr Hamer nazywany jest szarlatanem, a rodzicom zarzuca się brak odpowiedzialności. Rodzice zostają skazani w listopadzie 1996 na osiem miesięcy więzienia z zawieszeniem. Do dnia dzisiejszego rodzice są stanowczo zdania, że (Germańska)Nowa Medycyna ma rację.
"Ukoronowaniem" prześladowania doktora Hamera było jego zaaresztowanie oraz pobyt w więzieniu w Kolonii.  Mimo, że akt oskarżenia był skonstruowaną przez przeciwników doktora Hamera farsą , odsiedział on w celi 9 miesięcy. W 1998 roku wypuszczono go na wolność - bez prawa wykonywania zawodu i praktycznie skazanego na wygnanie. 

1998

Uniwersytet w Trnawie (Słowacja) podejmuje się zweryfikowania 5-ciu praw natury. Nowa Medycyna została sprawdzona po raz pierwszy na wyższej uczelni. Pozytywne poświadczenie tej weryfikacji zostało podpisane przez prorektora, psychiatrę oraz onkologa tej uczelni. 
Niestety, oficjalnie do dzisiejszego dnia milczy się o tym!

2005

Doktor Hamer został ponownie aresztowany i wydany sądownictwu francuskiemu. Tym razem sfingowany proces miał miejsce we Francji. Doktora skazano na 3 lata więzienia.

2006

Dr Hamer został zwolniony z więzienia. Do dzisiaj przebywa  na wygnaniu. Gdyby zdecydował się wrócić do Niemiec, zostanie natymiast aresztowany...
Tym razem zarzuca się jemu antysemityzm...

2006-2017

Dr Hamer mieszka na wygnaniu w Sandefjord, w Norwegii i dalej pracuje naukowo.

2-go lipca 2017
o godz. 22:10 Dr.Hamer umiera na wygnaniu w Sandefjord